Religia owo struktura wierzeń oraz praktyk, przypisujący relację jednostki aż do różnie pojmowanej sfery sacrum, oznacza to świętości dodatkowo sfery boskiej. Manifestuje się płeć nadobna do wnętrza wymiarze doktrynalnym (doktryna, wiara), w środku czynnościach religijnych (np. kult), do wnętrza sferze społeczno-organizacyjnej (wspólnota religijna, np. Kościół) również w środku sferze duchowości indywidualnej (m.in. mistyka).
Relacja jednostki aż do relikwia koncentruje się naokoło poczucia świętości - chęci zbliżenia się aż do sacrum, poczucia lęku, czci czyli dystansu w obliczu niego.
„Nie zważając na czasy nieświadomości, wzywa Bóg teraz wszędzie i wszystkich ludzi do nawrócenia" (Dz 17,30). Nie bez przyczyny rozpoczynam tymi słowami wypowiedzianymi na Areopagu przez św. Pawła Apostoła niniejszy artykuł. Słowa te, zawsze aktualne, w obecnym czasie nabierają szczególnej wymowy. Dziś, u schyłku XX wieku, widzimy ogólny zwrot w stronę duchowości, rośnie zainteresowanie religiami i różnego rodzaju kierunkami duchowego rozwoju. Współczesny człowiek coraz bardziej pragnie zrozumieć siebie, dlatego, często bez krytycznej oceny, otwiera się na „światło prawdy" nie zawsze jednak obiektywnej. W naiwny sposób szuka nowych rozwiązań swego życia i szczęścia w horoskopach, w magii, wróżbach lub grupach religijnych, które odrywając się od któregoś z wielkich Kościołów oferują ciepło domu rodzinnego, żarliwe przeżywanie religijności, gotowe, nośne i stabilne rozwiązania, a przede wszystkim „prawdę i zbawienie".